Ile pięter ma Pałac Kultury i Nauki?

Pałac Kultury i Nauki ma 46 kondygnacji, w tym dwie podziemne. To oznacza, że nad ziemią znajdują się 44 poziomy użytkowe. W artykule wyjaśniam, skąd bierze się popularna liczba 42 pięter i co dokładnie kryje się na kolejnych kondygnacjach budynku.

Ile dokładnie kondygnacji ma Pałac Kultury i Nauki?

Budynek ma dokładnie 46 kondygnacji, z czego 2 są podziemne. W wielu przewodnikach pojawia się też liczba 42 pięter, która dotyczy wyłącznie poziomów użytkowych przeznaczonych dla biur, instytucji i sal konferencyjnych. Różnica wynika z tego, że wyższe poziomy techniczne, maszynownie oraz przestrzenie przy iglicy nie są wliczane do standardowej liczby pięter podawanej zwiedzającym.

Z danych zarządcy obiektu wynika, że w całym gmachu znajduje się 3288 pomieszczeń o łącznej powierzchni użytkowej 123 084 m². Kubatura całkowita wynosi 817 000 m³, co pokazuje ogromną skalę tej socrealistycznej budowli.

Część materiałów z lat 50. XX wieku podawała 42 piętra, ponieważ nie uwzględniała kondygnacji podziemnych ani najwyższych poziomów technicznych. Dzisiejsze opracowania, oparte na dokumentacji budowlanej, konsekwentnie mówią o 46 kondygnacjach, wliczając w to poziomy -1 i -2.

Oficjalna liczba kondygnacji PKiN wynosi 46, w tym 2 podziemne. Popularna liczba 42 pięter odnosi się wyłącznie do poziomów użytkowych nad ziemią.

Co znajduje się na poszczególnych piętrach PKiN?

Rozkład funkcji w tym budynku jest bardzo zróżnicowany – od podziemnych korytarzy technicznych po wysoko zawieszone gniazda ptaków. Każda grupa kondygnacji pełni inną rolę, a zwiedzający mają dostęp jedynie do wybranych przestrzeni.

Co kryją piwnice Pałacu Kultury i Nauki?

Podziemia składają się z dwóch poziomów: pierwszy na głębokości 6 metrów, drugi na 9 metrach. To tu mieszczą się zaplecze techniczne obiektu oraz dyspozytornia, z której nadal zarządza się instalacjami przy użyciu radzieckiej tablicy sterowania, częściowo już skomputeryzowanej.

W piwnicach przechowywane są również zdemontowane elementy wyposażenia, między innymi stare fotele z Sali Kongresowej, orły bez korony, telefony z funkcją szyfrowania oraz maszyny do sterowania mikrofonami tłumaczy, które obsługiwały symultaniczne tłumaczenia na siedem języków. W jednym z pomieszczeń wisi także rozrysowany plan Sali Kongresowej.

Co znajduje się na wyższych kondygnacjach?

Na 30. piętrze, na wysokości 114 metrów, działa taras widokowy, do którego winda wjeżdża w 19 sekund. Obok niego znajduje się Sala Gotycka oraz kawiarenka, z której można podziwiać panoramę Warszawy.

Na 40. kondygnacji umieszczono Zegar Milenijny, odsłonięty w noc sylwestrową z 2000 na 2001 rok. Każda z czterech tarcz ma 6 metrów średnicy, a waga pojedynczej tarczy wraz ze wskazówkami to 450 kilogramów. Mechanizm zawieszono na wysokości około 165 metrów.

Najwyższą część budynku stanowi iglica, do której w 1994 roku dodano wspornik antenowy, zwiększając całkowitą wysokość z 230,68 m do 237 metrów. To właśnie na tych najwyższych poziomach technicznych gniazdują sokoły wędrowne, które stały się stałym elementem krajobrazu wieżowca.

Jakie są parametry techniczne i historia budowy?

Pałac Kultury i Nauki zaprojektował Lew Rudniew, architekt znany z moskiewskich wysokościowców. Budowa trwała od 1 maja 1952 do 21 lipca 1955 roku, a w 2026 roku budynek obchodzi 71. rocznicę otwarcia.

Wysokość i iglica

Całkowita wysokość PKiN to 237 metrów, z czego 187,68 metra przypada na bryłę budynku bez iglicy. Iglica stanowi integralną część konstrukcji, a jej obecny kształt z wspornikiem antenowym pochodzi z 1994 roku.

Do momentu otwarcia w 1955 roku budowla była drugim najwyższym budynkiem w Europie. Obecnie, po wybudowaniu Varso Tower, pozostaje drugim najwyższym w Polsce, ale wciąż najwyższym zabytkiem nieruchomym w kraju.

Materiały i konstrukcja

Konstrukcję nośną części wysokościowej stanowi spawany szkielet stalowy, wypełniony cegłą sitówką. Taka technologia pozwoliła zmniejszyć ciężar muru o 25% i pracochłonność o 21%. Początkowo cegłę importowano z ZSRR, ale szybko rozpoczęto jej produkcję w Polsce według radzieckiej receptury.

Do budowy zużyto około 40 milionów cegieł i 26 tysięcy ton stali. Przy pracach brało udział 3500 robotników radzieckich oraz 4000 polskich. Niestety, 16 osób zginęło podczas wznoszenia obiektu, a ich miejsca pochówku znajdują się na cmentarzu prawosławnym na Woli.

Architekt i budowniczowie

Głównym projektantem był Lew Rudniew, który przed rozpoczęciem prac odbył podróż po Polsce, aby poznać lokalną architekturę historyczną i nawiązać do niej w projekcie. W zespole nadzorującym budowę znalazł się również Józef Sigalin, naczelny architekt Warszawy. Pomysłodawcą inwestycji był Józef Stalin, a przez pierwsze lata gmach nosił jego imię, usunięte w 1956 roku.

Jak zwiedzać PKiN?

Największą atrakcją turystyczną jest taras widokowy na 30. piętrze. Bilet normalny kosztuje 25 złotych, a ulgowy 20 złotych. Posiadacze Karty Warszawiaka płacą 22 zł, a z Kartą Dużej Rodziny 12 zł za osobę. Taras jest otwarty standardowo codziennie od 10:00 do 20:00.

Oprócz tarasu można zwiedzać podziemia z przewodnikiem, gdzie różnica wysokości między najniższym a najwyższym punktem trasy wynosi 125 metrów. Wycieczki odbywają się w kaskach ochronnych, a wejście wymaga wcześniejszej rezerwacji u organizatora.

Podczas wizyty w tym miejscu warto uwzględnić następujące punkty:

• taras widokowy z panoramą Warszawy,
• piwnice z oryginalnym wyposażeniem z czasów PRL,
• rzeźby Adama Mickiewicza i Mikołaja Kopernika przed wejściem głównym,
• Zegar Milenijny na elewacji wieży,
• Sala Kongresowa – obecnie tylko z zewnątrz ze względu na remont.

Jakie zwierzęta żyją w Pałacu Kultury i Nauki?

Ten monumentalny budynek jest domem nie tylko dla instytucji kultury, ale także dla kilku gatunków zwierząt. Ich obecność stała się nieodłącznym elementem charakteru obiektu i budzi ciekawość zwiedzających.

Koty w podziemiach

W piwnicach, na poziomie -2, od dekad mieszkają koty. Obecnie jest ich 11, a opiekę nad nimi sprawują pracownicy budynku. Zwierzęta regularnie otrzymują pożywienie i rzadko pojawiają się w wyższych partiach gmachu.

Z budynkiem wiąże się anegdota z 1969 roku, gdy podczas koncertu Juliette Gréco jeden z kotów przeszedł przez scenę, po czym zniknął za kulisami. Wydarzenie to zostało szeroko opisane przez ówczesną prasę.

Ptaki i pszczoły na górze

Na 43. piętrze, tuż pod iglicą, gniazdują sokoły wędrowne. Są tam od 1998 roku, a z gniazda korzysta już druga para tych ptaków. Nieco niżej, w basztach na wysokości 15. piętra, azyl znalazły pustułki, które również wyprowadzają tam młode.

Na dachu Teatru Studio, na poziomie 6. piętra, działa pasieka miejskich pszczół, którą od 2015 roku opiekuje się Wiktor Jędrzejewski z grupy Miejskie Pszczoły. Dodatkowo na elewacji budynku zaobserwowano 111 taksonów roślin naczyniowych, co świadczy o bogatym mikrosiedlisku w samym centrum miasta.

Wszystkie te organizmy tworzą niewielki, ale stabilny ekosystem, który przetrwał kolejne dekady funkcjonowania warszawskiego wysokościowca.